ก้อนอิฐเล่าเรื่อง

posted on 10 Apr 2010 21:29 by khanomjeep-salapao

วะฮะฮ่า หลังจากที่เราไม่ได้อัพบล็อกมาเป็นเวลากว่าศตวรรษ (เว่อร์ไปมั๊ยเนี่ย)

นี่เป็นบล็อกแรกในเดือนเมษานี่เลยนะคะ

ที่เว้นช่วงไปนานเนื่องจากว่าเราไปเมืองจีนมา เป็นเวลากว่าสามสัปดาห์

ซึ่งน้านนานในความรู้สึกของเด็กที่ขาดคอม (ซะงั้นน่ะ)

วันนี้เลยขอนำเสนอเรื่องสั้นที่ยาว( อิอิ  ) เป็นเรื่องที่เขียนไว้ก่อนจะปิดเทอม

อาจจะแบ่งเป็นสองช่วงนะคะ

*****************************************

ก้อนอิฐเล่าเรื่อง

นานนับศตวรรษ มันยังคงอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ณ สถูปรกร้าง ไร้ผู้คน

แม้จะผ่านช่วงเวลายาวนานกว่าสหัสวรรษ ถูกลมฝนกัดกร่อนชะล้างจนแทบสิ้นสภาพ ดูเผินๆแล้วราวกับหินไร้ค่าก้อนหนึ่ง ทว่าเรื่องราว ความทรงจำทีี่ผ่าน 'สายตา' และ 'ความรู้สึก' ของมัน ไม่ไดู้ชะล้างไปพร้อมกับสายลมเลยแม้แต่น้อย...

'มัน' คือส่วนหนึ่งของสถูปเก่าแก่ ถ้ามันพูดได้ เรื่องราวหลายแหล่ตั้งแต่อดีตกาลจวบจนปัจจุบัน คงไหลหลากออกมาจากปากของมันจนหมดสิ้น เมื่อนั้น เรื่องราวในประวัติศาสตร์ จะไม่ใช่สิ่งเร้นลับอีกต่อไป

'มัน' เคยสัมผัสความใหญ่โตโอ่อ่า ความรุ่งโรจน์แห่งอาณาจักรอันมีนามว่า "ศรีเทพ" ศูนย์กลางแห่งหนึ่งของมหาอาณาจักรทวารวดี อู่อารยธรรม ศาสนา การค้า การปกครอง ในช่วงเวลาเมื่อพันปีก่อน ครั้งนั้นที่ผู้คนขวักไขว่ บ้านมืองงดงาม และจิตใจของผู้คนถูกหล่อเลี้ยงด้วยพุทธศาสนา

ครานั้น มันถูกลำเลียงมา จากดินแดนไกลโพ้น มาสู่ ณ ที่แห่งนี้ เพื่อถูกประกอบรวมเ็นสถูปองค์ใหญ่ ศาสนสถานเนื่องในพระพุทธศาสนา ตอบสนองศรัทธาอันเปี่ยมล้นของผู้คน

ตรามเมื่อสถูปสร้างเสร็จสมบูรณ์ ตั้งตระหง่านกลางเมือง และเบื้องบนประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ สิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองแล้วนั้น มันจึงรู้สึกได้ถึงรัศมีแห่งความดีงาม ความมงคลรวมทั้งอำนาจ เปล่งแสงครอบคลุมพื้นที่แห่งนี้ ทั้งอาบไล้แม้เพียงอิฐก้อนหนึ่งเช่นมัน

ลายปูนปั้นที่เคลือบอยู่ภายนอก ดูราวกับจะงดงามยิ่งขึ้น ด้วยแรงศรัทธาและความศักดิ์สิทธิ์

สถูปใหญ่ เป็นที่ประกอบพิธีกรรมและสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจที่สำคัญ เนิ่่นนานหลายทศวรรษ

เวลาผ่าน เมืองเก่าเริ่มเสื่อมลง กระทั่งล่มสลายในที่สุด เหลือทิ้งไว้เพียงโบราณสถานที่รังแต่จะทรุดโทรมลง เนื่องด้วยไร้คนดูแล ในขณะที่อาณาจักรใหม่เกิดขึ้น ทั้งยิ่งใหญ่กว่า และเปี่ยมล้นด้วยอำนาจ

มัน ก็ยังคงอยู่ที่นี่...

หากมันมีความรู้สึกนึกคิด ตลอดช่วงเวลาที่เงียบเหงานั้น มันคงมีเรื่องราวเกี่ยวกับคนผู้หนึ่งให้ครุ่นคิดเนิ่นนาน

คนผู้นั้น...เป็นเพียงทาสที่ถูกเกณฑ์มาเพื่อการสร้างสถูป เท่านั้น...

*******************************************

ยังไม่จบนะคะ มีต่ออีก แต่ด้วยความขี้เกียจปนกับง่วง(ซะงั้น) จึงได้ลงแค่หนึ่งในสี่ของเรื่อง

โปรดใช้ความอดทนติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ 

เร็วๆนี้...

Comment

Comment:

Tweet

เม้น ๆๆ
555555555

#2 By cheuncheum (182.52.4.231) on 2010-05-16 21:07

อ่านแล้วนึกถึงความหลังเนอะ
ไม่ใช่สมัยทวารวดี
แต่เป็นตอนที่ครูนกสั่งงาน
!!!!
//โดนจขบ.ถีบopen-mounthed smile

#1 By Mimmi on 2010-04-11 18:50